11 – 3 – 18

Γράμμα ἀπὸ

« Τὸ Ὑπὲρ ~ Πέραν »,

τῆς 11/3/2018.

 

https://www.youtube.com/watch?v=NF_Vj3WAsyM

Universal Peace Mantra | Om Sarveshaam Svastir Bhavatu

 

Χάνεις τὸν κάθε εἴδους σου Παράδεισο, καὶ τὸν ἐπίγειο τῆς κάθε στιγμῆς τῆς βιωθείσης εὐτυχίας σου, ἀλλὰ καὶ Κυρίως καὶ Πρωτίστως ΚΑΙ πᾶν ὅ,τι εἶχες ἀπὸ παλαιά, πολὺ παλαιά, ἀποθηκεύσει Στὶς Τράπεζες Τοῦ Οὐρανοῦ, ὅταν λάβεις ἀποφάσεις τραγικές, ὄχι διὰ τὸ μέλλον σου μόνο [ τῆς “δῆθεν” ἐδῶ μοναδικῆς ζωῆς σου..], ἀλλὰ διὰ τὸ κάθε παρόν σου, ἀπέναντι στὸ κάθε παρελθόν σου, ἂν καὶ ὅταν στὴν ὥρα τῆς ἀπενσάρκωσής σου, δεῖς, ὅτι μιὰ μόνο πόρτα νὰ σοὺ ἀνοίγει, καὶ αὐτὴ τοῦ χώρου, ποὺ ὅλοι φοβοῦνται [ὡς ζωντανοί], καὶ κανεὶς δὲν θέλει νὰ πάει [ὡς θνήσκων..], ἀλλά, ἀπὸ ἐκεῖ τους περιμένει, ἡ μόνη δικλεῖδα σωτηρίας τους, διὰ νὰ ἀποφύγουν Τὸν Πνευματικὸ Θάνατό τους, ἐκτὸς ἄν... ἄν... ἀλλά, πάει καὶ αὐτὸ πιὰ ... [σὰν παλαιὰ προσφερθεῖσα κάποτε δυνατότητα], ἄρα ἐκτὸς ἂν μόνο γιὰ ἐκεῖ εἶσαι... καὶ ἐσὺ ταγμένος.

Ὁρισμένοι θὰ ποῦν : “μὰ τί στὸ καλὸ λὲς ἄνθρωπέ μου ;;;”, e allora io dico, τὸ μόνο διὰ ὅλους ἀληθές, [στὴν μετὰ τοῦ χρόνου, τοῦ ἐδῶ θανάτου τους ὡς δυνατό], ποῦ τοῦ εἶχαν προσδυνάμενοι αὐτοῦ, ἔστω μιὰ δυνητικὴ ἔσχατη διὰ αὐτοὺς καὶ δυνατότητα, μόνο ὡς εἰωθότες καὶ νῦν οἱ αὐριανοὶ τάχιστα ἐπερχόμενοί του...

Ἄρα, ἂν κάνεις τὸν Κινέζο σὲ ρωμαϊκὴ γαλέρα καὶ ἀγορά, τότε μὴν ἀπορεῖς ὅτι δὲν θὰ σοῦ φανοῦν κινέζικα, ἀλλὰ too much Greek, στὴν δική σου ὥρα, ποὺ δὲν τὴν ἔχετε καὶ τὴν ἔχετε ἤδη ἀπολέσει δυστυχῶς καὶ οἱ πλεῖστοι ἐξ ὑμῶν....

Ἃς κάνουμε μιὰ στάση καὶ νὰ φτιάξουμε τὸ βλέμμα τῆς ἀγάπης, εἰς πᾶν ὅ,τι εἴδατε λίγοι νὰ κρύβει μιὰ φωτογραφία μου, ποὺ σᾶς ἔκανε νὰ τρέξετε τὴν μνήμη εἰς Τῆς Μνημοσύνης Τὴν Ἀτραπό, στὸ σχετικὰ πρόσφατο διὰ ὑμᾶς μόνο καὶ πολλὰ χρόνια μετὰ τὴν ἀπενσάρκωσή μου, διὰ πᾶν ὅ,τι, ἡ τέχνη ἔδωκεν ὑμῖν εἰς τὴν πόλη τοῦ φωτός, ποὺ τρομάρα της, μόνο φῶς δὲν ἔχει καὶ σήμερα...

Σὰν Μήνυμα ἡμέρας....

σᾶς ἔδωσα μιὰ “παραγγελιά ”, ὡς λένε στὴν πιάτσα οἱ μάγκες τοῦ λιμανιοῦ [λίγο καραβίσια !], καὶ σᾶς εἶπα νὰ μὴν τολμήσετε νὰ μοῦ ἀνάψετε κερί, ὁλόκληρο [ἄρα ἐκεῖ σᾶς μίλησε ἡ διπλή μου ἀνάμνηση, ὡς ἐνσάρκωση ποὺ εἶχα ὡς “φύση”, καὶ ὄχι ὡς “ὀ,τι” τώρα εἶμαι, ἄρα, ἡ ἀληθοφάνεια, αὐτὴ καὶ μόνο αὐτή, ἃς σᾶς γίνει ὁδηγός, τῶν ὅσων δὲν ξέρω νὰ πῶ, ἀπὸ ἐδῶ ποὺ εἶμαι, ἐνῷ τὸ πρὶν τῶν τωρινῶν λόγων μου, δοθὲν ἔργο, στοῦ “βίωνε λάθρα” τὴν ὥρα, σᾶς φάνηκε περισσότερο εὐήκοο, καὶ τοῦ παντὸς ΣΥΝΑρεστοῦ καὶ σὰν Τῆς δεδΟΜένης ΣΥΝΑρχῆς Τοῦ, Τὴν Ἁγία «Τοῦ» Τὴν Ὥρα !] !

Σᾶς ξαφνίασε αὐτό, καὶ εὐλόγως θέλατε, ἀπὸ τιμιότητα ἔναντι τῶν ὅσων ἤμουν καὶ δὲν εἶστε, [ἄρα ξέρετε διὰ τί μιλῶ...] νὰ μοῦ ἀφιερώσετε ἕνα ὁλόκληρο κερὶ “νέο”, διὰ ἄναμμα, καὶ σᾶς εἶπα “ δὲν εἶμαι Ἄξιος τοῦ ”, ἄρα τὸ κερὶ τὸ ἄκαυτο, ποῦ κάθε φορᾷ τὸ ἀνάβετε στὴν ἐκκλησιά σας, ἔχει ψυχὴ μέσα του ; Σαφῶς καὶ ναί...

Κάποιος, καὶ δὴ καὶ “κάποιοι ”, μέσα ἀπὸ αὐτὸ ( “ ὅταν καὶ ἀν ” τὸ ἀνάψετε μὲ συνειδητὴ παρρησία καὶ εἰλικρίνεια, καὶ χωρὶς νὰ ζητᾶτε διὰ τὴν μόστρα σας, ἢ τὴν ἀφεντιά σας, τὸ παραμικρὸ ! Ναί, τότε, μυριάδες ἀπὸ τῆς κόλασης τὰ μέρη ), ἔχουν παροχὴ μίας νέας ἐλπίδας, νὰ τὴν ἁρπάξουν στῆς ἁγιοσύνης Τὴν Ὥρα..

Ὄχι βέβαια τὴν δική τους ὥρα, ἀφοῦ ἐκεῖ αὐτοὶ εἶναι οἵ τῆς γῆς καὶ τῆς κάθε ἐνσάρκωσής τους, οἱ τῶν ἑαυτῶν της, οἱ κολασμένοι, ἄρα ποιὰ εἶναι “ Ἡ Ἁγιοσύνης Ἡ Ὤρα ”... ;

Εἶναι ἐκείνη ἡ ὥρα, ποὺ ἀρκεῖ ἕνας μόνο Ἅγιος, στὴ γῆ νὰ εὐχηθεῖ κάτι χωρὶς ἐγώ. Χωρὶς τὸ παραμικρὸ ἐγὼ μέσα του, καὶ νὰ πεῖ στὸ Θεὸ “ Ἐγὼ Φταίω Κύριε ” ! Καὶ ἃς μὴ ξέρει ποτὲ διὰ τί φταίει, καὶ μπορεῖ καὶ νὰ μὴν φταίει, ἀλλά, τὸ νὰ τολμήσει νὰ λάβει σταυρὸ θυσίας, αὐτὸς ποὺ στὴ γῆ ὅλοι τὸν φτύνουν γιὰ τόσο πολὺ χαζό, πολλὰ ἀγύριστα κεφάλια τῆς κόλασης σῴζει, ποὺ διὰ αὐτοὺς ποτὲ δὲν ἔχει, ὄχι πιὰ «δεύτερη εὐκαιρία»...ἀλλὰ μηδὲ καὶ «τελευταία εὐκαιρία».

Ναί, πᾶμε σὲ «ἄλλα» λιμάνια τώρα, καὶ ἡ σκοῦνα μᾶς καλὰ ἀντέχει [νὰ εἶστε σίγουροι !], ἀκόμα καὶ τὸ πανί της, ποὺ τὸ βλέπετε ραγισμένο ὡς ἱστό, καὶ τρύπιο καὶ ἀνύπαρκτο σὰν ὕφασμα, ἀκόμα καὶ ἂν φορᾶτε στὸ κατάστρωμά της, τρύπιες κάλτσες, ἀπὸ τὴν ἁρμύρα τῶν βημάτων σας, στὰ ἀγκάθια τοῦ βυθοῦ τῆς μετανοίας, ἀκόμα καὶ ἂν ἡ μηχανὴ σας, ἔχει ρετάρει καίγοντας πολλὰ “καμένα” λάδια ἀγάπης, καὶ μὴν βγάζοντας καπνό, ἀκόμα καὶ ἂν δὲν ἔχετε μαντήλι διὰ δάκρυα : ΝΑ ΜΗΝ ΑΠΕΛΠΙΖΕΣΤΕ.

Διατὶ ; Διότι ἐσεῖς ἔχετε Ἐλπίδα ! Ναί, εἶστε ἐκεῖ ... στὴν γῆ, ἄρα, ἀκόμα στὸ λίγο τοῦ καθόλου, καὶ στὸ οὐδέποτε τοῦ τίποτα, [ἔχει τόσα ὑπέρμετρα πολλά], ποὺ μπορεῖτε ἀκόμα καὶ στὸ χρόνο σας, ποὺ σίγουρα δὲν τὸν ἔχετε, [ποὺ θὰ ἀπορεῖτε μετὰ μιὰ μέρα, λέγοντας “μὰ καλὰ τόσο χαζοὶ ἤμασταν καὶ δὲν παίρναμε πρέφα ;;;”...] μπορεῖτε νὰ κάνετε τόσα πολλά, ποὺ ἀρκεῖ μόνο ἕνα σεκόντο στιγμῆς, διὰ νὰ κερδίσετε ὅλα τὰ δευτερόλεπτα Τοῦ Θεοῦ !

Ἃς ἔχετε λοιπόν, ὅλα τὰ λεφτὰ τῆς γῆς, καὶ τί μὲ αὐτὸ ; Στὰ σαβάνα σας, δὲν χωρᾶνε τὰ χρήματα ! Ἂν ὅμως δεῖτε, ἕναν ἐκεῖ, νὰ ἔχει ἕνα δευτερόλεπτο Τοῦ Θεοῦ στὴν καρδιά του, καὶ νὰ προσεύχεται [ὄχι διὰ αὐτόν !], μὴν τὸν εἰρωνεύεστε, καὶ ἃς σᾶς φαίνεται ντὶπ γιὰ ντὶπ καὶ χαζὸς ἀλλὰ καὶ ἐγωιστὴς ...

Ἔτσι ἤμουν καὶ ἐγώ.. ὡς στὴν πιὸ παραπάνω τῆς προηγουμένης ἀγκύλης, ποὺ παραπάνω γράψατε, δὲν ἔπαιρνα πρέφα, ἀπὸ Τὴν Θεϊκὴ Μουσικότητα (καὶ ἀκόμα χειρότερος, ἤμουν ὁ βλᾶκας), ἀφοῦ μὲ αὐτὴν ὡς ἐνσάρκωση ζοῦσα...

Ναί, διὰ αὐτὸ πῆγα στὴν Κόλαση... καὶ ἃς μὲ νόμιζαν ὅλοι στὴν γῆ, ἱκανὸ νὰ στύβω πέτρες, καὶ νὰ φτιάχνω παραδείσους, ἢ νὰ ἔχω ἕνα μυαλὸ ποὺ νὰ γεννᾷ καράβια, στὸ πὶτς φιτίλι, ἀλλὰ νὰ μὴ μπορῶ νὰ ἀρμενίσω ἐκεῖ, ποὺ Εἶναι, ἡ νότα Τῆς Εἱμαρμένης, ἐπειδὴ ἤμουν ἀγράμματος ἀπὸ Ἀγάπη...

Καὶ ἐγὼ ὁ χαζὸς τί ἔκανα ;; Ἐμπορεύτηκα Τὴν Ἀγάπη. Ἐκμεταλλεύτηκα Αὐτήν, καὶ Τὴν πούλησα. Τὴν ἔκανα χρῆμα, καὶ προσπάθησα νὰ Τὴν ἐξισώσω μὲ πᾶν ὅ,τι, θὰ μοῦ ἔδινε Ἐκείνη, σὰν χρῆμα ...

Καὶ διὰ αὐτό, ἔναντι τοῦ ὅποιος ἤμουν παλαιά, καὶ ὅσων εἶχα ἀποθηκεύσει, ἀπὸ ἔργα πραγματικὰ θεϊκά, σὲ μιᾶς στιγμῆς ἐνσάρκωσης μιᾶς κάποιας ἄλλης πρότερης ζωῆς, [Ναὶ πάντα σὲ κάποια ἄλλη μου ζωή, καὶ σὲ μετέπειτα δοξαστικὰ ἔργα αὐτῆς] τότε, στὴν ὥρα μου τῆς ἐνσαρκωμένης μου κρίσης, ἔχασα τὸν κάθε ἀλλοῦ ὑπαρκτὸ παράδεισό μου, πάντα πρὶν κἄν πεθάνω ἐδῶ στὴ γῆ, καὶ ἔτσι ἄλλαξε στοῦ πεπρωμένου μου τὴν μοναδικὴ ὥρα, ὁ διὰ ἐμὲ προσκείμενος δρόμος, καὶ φυσικά καί μὲ παρέλαβε στὸν πρῶτο θάνατό μου, ἄλλος περαματάρης ! Ἐπειδὴ δὲν ἤμουν ἄνδρας μὲ ... περγαμηνὲς Στὴν Μιᾶς Θεϊκής Στιγμῆς τὴν ὥρα, στὰ παντελόνια μου, καὶ ἀπόλυτα ἔχασα ἀπό τήν γῆ ζῶντας, τὸν κάθε μου παράδεισο.. καὶ κατέληξα στὴν κόλαση.                                                 

Ἔτσι, ὄχι μόνο προκάλεσα τὴν κουρτίνα “δύο”, νὰ μοῦ ἔλθει σὰν θάνατός μου [ποὺ τὸν ἤλξα μὲ βῆμα ταχὺ στὴν ἐκεῖ ἐνσάρκωσή μου κοντά σας, ὅταν ἤμουν], πρὶν κἄν ἔρθει, ἀπὸ πᾶν ὅ,τι θὰ εἶχα διαλέξει, ἂν ἤμουν τίμιος στὶς ἐπιλογές μου ὡς ἐνσαρκωμένος [ἡ κουρτίνα “ἔνα” ...], ἂν ἤμουν ὡς λέτε ἄνδρας καραβοκύρης καὶ μπεσαλής, καὶ μὲ εἰδικὸ βάρος στὰ παντελόνια μου ....

Τὰ εἶπα ὅλα..; Δὲν ξέρω.. καὶ ἃς σκέφτεστε διὰ μὲ πολλά, πολὺ αὐτὸ μὲ θλίβει ! Διότι, τὸ νὰ μὲ ἐξυμνοῦν, ἐνῷ εἶμαι, ἐκεῖ ποὺ εἶμαι, ὡς ψυχή, δὲν μὲ βοηθᾷ αὐτό, σὲ ὅ,τι μοῦ ἄξιζε κάποτε [μονομιᾶς σὰν πνεῦμα, ποὺ τὸ ἔχασα ἀπόλυτα αὐτό, διότι αὐτὸ ὡς πρῶτο, μὲ ἐγκατέλειψε, πολὺ πρὶν ἀφήσω τὰ ἐκεῖ ἀνάμεσα σας ἐγκόσμια διά τά θυμαράκια], μὲ κάνει δὲ νὰ πονῶ, πολὺ περισσότερο, ἀφοῦ δὲν εἶμαι ἐκεῖ, ποὺ ἄλλοι εἶναι, καὶ πολύ το ἀξίζουν [περισσότερο αὐτοί], ποὺ ναὶ μέν, δὲν τοὺς ἔφτυνα μὲ κακὸ σκοπό, ἀλλὰ ἐπίτηδες καὶ μὲ τάκτ [δηλαδὴ ὀργανωμένα] δὲν τοὺς ὑπολόγιζα καί καθόλου, διότι ὑπολόγιζα μόνο τὴν πάρτη μου, τῶν ἐγώ μου, τὴν ἀφεντιά μου. Τὴν ὠφελιμιστικότητα τοῦ σκοποῦ μου, καὶ μόνο τα λεφτά μου, ἢ τὴν δόξα τῶν χρημάτων μου, στὴν ἀπόκτησή τους...

Τώρα πᾶμε στὰ πιὸ δύσκολα ... αὐτὰ ποὺ δὲν λέγονται, διότι καὶ νὰ τὰ λέγαμε, ποιοὶ θὰ μᾶς ἀκούγανε ; Κανείς, καὶ μηδὲ καὶ ὁ κοῦκος, χάσαμε τὸν κοῦκο, καὶ χάνουμε καὶ τὰ πασχάλια.... ἄρα ἃς δοῦμε τὴν σιωπή... ἐμεῖς δὲν θὰ γίνουμε ποτὲ σύντομα καμία ἀπολύτως ἄνοιξη. Καὶ ὄχι μόνο ἐμεῖς, ἀλλὰ καὶ ἐσεῖς ποῦ διὰ ἐδῶ εἶστε ταγμένοι, πολὺ πρὶν ἐκεῖ ἐνσαρκωθεῖτε..

Ὁ Θεὸς ΔΕΝ παίζει ζάρια.

Ἀρίστος.

11 – 3 – 18

Πρωτάγγελλος.

Ἐρχόταν ἀπὸ τὴν Λῆμνο μ’ ἕναν γαίδαρο. Τον ἔβαζε καὶ στὸ καράβι μέσα. Στον γέρο-Γιάννη μᾶς ἔκανε ἐντύπωση ἡ ἁπλότητα καὶ ἡ εὐλάβειά του. Αὐτὸς δούλευε χρόνια πολλὰ ἐδῶ στὸ Ἅγιο Ὅρος καὶ στὸ τέλος ᾖρθε νὰ πάρει ἕνα χαρτὶ ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Κοινότητα, γιὰ νὰ εἰσαχθεῖ στὸ γηροκομεῖο Μυτιλήνης.

Πρὶν ἀπὸ καιρὸ μὲ εἶχε ἀνταμώσει καὶ μοῦ λέει: «Πάτερ, θὰ μοῦ κάνῃς μιὰ εἰκονίτσα;». Τοῦ λέω: «Μπάρμπα-Γιάννη, ἐσὺ δὲν ἔχεις χρήματα νὰ πλήρωσης. Εἶναι ἀκριβὲς οἱ εἰκόνες»· Λέει: «Ἂμ σὺ πολλὰ θὰ μοῦ ζητήσεις, ἐγὼ λίγα θὰ σοῦ δώκω». «Ποιὰ εἰκονίτσα θέλεις;» «Νά! Εἶδα τὴν Παναγία μιὰ μέρα ξεκινώντας ἀπὸ τὸ Ἰβήρων νὰ πάω στὸ Καρακάλου καὶ μοῦ λέει· «γύρνα πίσω καὶ νὰ πᾶς αὔριο, διότι θὰ πάθεις ἀπόψε κακό». Ἐγὼ ἔκανα ὑπακοὴ καὶ γύρισα, ἀλλὰ εἶχα τόση χαρά». «Πῶς τὴν εἶδες Τὴν Παναγία;» «Τὴν εἶδα πάνω σε συννεφάκια ἄσπρα, καὶ ὅλα αὐτὰ ποῦ φοροῦσε, τὰ ἐνδύματά της, ἦταν λευκά. Πῆρα τόση χαρά, καὶ πῆγα τὴν ἄλλη μέρα στὴν Μονὴ Καρακάλου».

Τὴν παρήγγειλε τελικὰ τὴν εἰκόνα στοὺς Ἀναναίους. Ἦρθε ἐδῶ στὸ κελὶ μᾶς τὴν τελευταία μέρα τῆς ζωῆς του, γιὰ νὰ πάρουμε τηλέφωνο στοὺς Ἀναναίους, ἂν ἑτοίμασαν τὴν εἰκόνα, γιατί ὁ Μπάρμπα-Γιάννης ἑτοιμαζόταν νὰ εἰσαχθεῖ στὸ γηροκομεῖο Μυτιλήνης. Ἦρθε νὰ πάρει τὸ χαρτὶ ἀπὸ τὴν Κοινότητα, ὅτι δούλεψε ἐδῶ στὸ Ἅγιον Ὅρος. Ὃ καημένος ἀνέβαινε βογκώντας τὴν σκάλα, γιατί εἶχε καρδιά, εἶχε ἀνεπάρκεια. Αὕτη τὴν τελευταία φορὰ ποῦ ᾖρθε μᾶς εἶπε ὅτι κοινώνησε. Μάλιστα τὸν ἐπίασε καὶ μιὰ κρίση μέσα στὴν Πορτάϊτισσα. Τὸν ἔβγαλαν λίγο ἔξω, συνῆλθε, καὶ ἀνέβηκε στὶς Καρυὲς γιὰ νὰ πάρει τὸ χαρτί. Τὸ βράδυ ὅμως κοιμήθηκε ἐδῶ πίσω ἀπὸ τὸν Ταλέα, τὸν ἐπίασε ἢ καρδιά του καὶ πέθανε. Δὲν πρόλαβε νὰ πάει στὴν Μυτιλήνη, γιατί Ἡ Παναγία τὸν ἤθελε ἐδῶ πέρα. Τὸν ἔθαψαν ἐδῶ στὸ κοιμητῆρι στὶς Καρυές. Μᾶς ἔλεγε, πῶς εἶδε Τὴν Παναγία μᾶς πάνω στὰ σύννεφα, καὶ ὅταν πήραμε τηλέφωνο ἀπὸ ἐδῶ στοὺς Ἀναναίους τοῦ εἶπαν: «Μπάρμπα-Γιάννη, ἡ εἰκόνα ἐστάλη στὸ νησί. Ὅταν θὰ πᾶς, θὰ τὴν βρεῖς ἐκεῖ».

Εἶχε ἁπλὴ ζωή. Φοροῦσε γουρουνοτσάρουχα -ἐμᾶς μᾶς ἔκαναν ἐντύπωση-. Εἶχε καὶ ἕνα ντουρβαδάκι ἀπὸ ἕναν τράγο, ποῦ τὸ ἔκανε μόνος του. Ἐγὼ τὸν πείραζα: «Μπάρμπα-Γιάννη, νὰ μοῦ κάνῃς δῶρο ἕνα ζευγάρι τσαρούχια». Ἔρχεται μιὰ μέρα, μὲ τὴν ἁπλότητα ποῦ εἶχε, καὶ μοῦ λέει: «Πάτερ, πάτερ, σοῦ ἔφερα ἕνα δῶρο». Μ” ἔφερε ἕνα ζευγάρι γουρουνοτσάρουχα. «Αὐτὰ θὰ τὰ βάλετε στὴν ἔκθεση, καὶ θὰ “ρχονται οἱ Εὐρωπαῖοι νὰ τὰ βλέπουνε, καὶ νά! θὰ πέφτει τὸ χρῆμα!». Γελοῦσα μὲ τὴν ἁπλότητα τοῦ ἀνθρώπου. Γιὰ αὐτὸ καὶ τὸν ἀξίωσε Ἡ Παναγία καὶ κοιμήθηκε ἐδῶ πέρα.

«Κλωνάρη», τὸν λέγανε. Μετὰ τὸν ἔβγαλαν «ΜπάρμπαΓιαννη». Δὲν λεγόταν «Μπάρμπα-Γιάννης». «Κλωνάρης» τὸ ἐπίθετό του ἤτανε. Ἤτανε ἀπ΄ τὸ Καρπενήσι καὶ μετὰ πῆγε στὴν Λῆμνο.

Κοιμόταν ἔξω στὸ δάσος, γιατί σ” ὅλη του τὴν ζωὴ βοσκὸς ἤτανε. Τότε εἴχαμε λύκους στὸ Ἅγιο Ὅρος. Πάει ἕνας λύκος μιὰ νύχτα ποὺ κοιμόταν ἔξω στὸ δάσος καὶ τὸν μύριζε γύρω-γύρω, ἐπειδὴ τὰ γουρουνοτσάρουχα μυρίζανε. Λέει ὁ Μπάρμπα-Γιάννης: «Παναγία μου -ἔτρεμα ἀπὸ τὸν φόβο μου- ἂν μὲ βοηθήσεις καὶ δὲν μὲ πειράξει ὁ λύκος…». «Ἄντε ποὺ θὰ “τᾶν λύκος, κανένας σκύλος θὰ “τανε», τοῦ λέω. «Μιὰ ζωὴ βοσκὸς ἤμουνα. Δὲν ξέρω, δὲν γνωρίζω τοὺς λύκους;… Καὶ ἂν δὲν μὲ πειράξει, θὰ σοῦ φέρω ἕνα δοχεῖο λάδι, Παναγία μου». Ἔφυγε ὁ λύκος. Τὸν μύρισε καὶ ἔφυγε. Τὴν ἄλλη μέρα πῆρε ἀπὸ τὸν Ταλέα ἕνα δοχεῖο λάδι καὶ τὸ πῆγε στὸ «Ἄξιόν ἐστι», στὴν Παναγία μας. Ἁπλοὶ ἄνθρωποι.

Πολὺ ἀστεῖος ἤτανε. Μιλοῦσε καὶ ἔκανε αὐτὸ τὸ «ἀαχαχααα». Τοῦ ἔλεγε ὁ γέροντάς μας: «τί κάνεις ἔτσι καὶ θορυβεῖς; Ἀναστατώνεις τὸν κόσμο. Φωνάζεις». «Ἅ! γέροντα. Ἀπὸ μέσα μου ἔρχεται, ἀπὸ μέσα μου. Θὰ πάω Σαλώνικα. Οἱ γιατροὶ θὰ μοῦ τὸ θεραπεύσουν αὐτό».

Μᾶς ἔκανε ἐντύπωση ποῦ ἀξιώθηκε νὰ δὴ Τὴν Παναγία μᾶς ἐπάνω στὰ σύννεφα μὲ λευκὰ φορέματα, καὶ ἔτσι ἁγιογράφησαν οἱ ἀδελφοὶ Ἀναναίοι τὴν εἰκόνα.

Κυκλοφορεί στο ΔΙΑΔίκτυο

“Στοὺς Φτωχοὺς μὲ πλούσια καρδιὰ

πάει Ἡ Παναγία,

Στοὺς πλούσιους μὲ μαχαλάδες

στὶς μασχάλες καὶ χρυσάφια

στὸ στόμα καὶ ἀσήμια στ’ αὐτιὰ

πάει ὁ Μαμωνᾶς.”

Πρωτάγγελλος.

15-7-2016

CHIRαPAQ.

https://www.youtube.com/watch?v=YnrFTp0us3k

Alborada - Chirapaq

8/8/2009

Message d' Ouranos.

8 / 8 / 2009

Je suis Ouranos et je me présente à vous en ce jour où j' ai remplacé votre mère Gaia dans sa mission. C' est moi désormais qui présiderai à l' épuration de votre planète que j' aime car j' y fus incarné il y a plusieurs centaines de vos millénaires et que j'ai essayé de faire au mieux pour le bonheur du peuple dont j'étais alors le roi comme je ferai au mieux pour alléger et nettoyer cette planète qui n'est plus celle que je connus il y a si longtemps, à une époque où l' eau était gratuite pour tous et où l' on ne risquait pas sa vie en la buvant dans les rivières. Je vais tenter de la remettre dans l' état où je la laissai il y a si longtemps mais cela ne se fera pas sans souffrances.

Il y a du travail et la méthode forte s' impose si l' on veut arriver à un résultat valable et faire de votre espace de vie le paradis qu'il fut un jour.

Je suis venu remplacer Gaia qui est au bout de ses forces de la même manière que chez vous, humains, une âme peut en remplacer une autre en cours d'incarnation. Ce changement était prévu pour après l' ascension mais s' il n' avait pas eu lieu, votre planète, et désormais la mienne, serait à l' agonie ! Ce changement était donc vital pour elle comme pour vous car une planète sans âme est vouée à une mort certaine. Si certains êtres peuvent vivre sans âme, il n' en est pas de même qu' une entité aussi importante que celle d' un astre.

Je vais vous laisser pour ce jour, c'était une entrée en matière.

Sachez que je vous aime autant que Gaia vous aime mais je ne tolérerai pas de me faire respecter aussi peu que vous avez respecté votre mère Gaia. Je prendrai donc les mesures qui s' imposent pour ce faire.

N' oubliez pas que le maître-mot pour arriver à faire de cette planète un paradis est le mot Amour.

Respect et Partage sont tout aussi importants à nos yeux.

Je sais que certains croiront, en lisant ce message, que ce médium est fou, mais je donne ce message en présence de votre frère et maître Sananda. Il n' y a rien à ajouter pour aujourd' hui.

Allez dans la Paix et l' Amour du Christ Sananda et de la Source Bienveillante de toutes choses.

reçu par Isabelle, le 8/08/2009

http://ange.de.compassion.over-blog.com/2015/08/message-d-ouranos-recu-le-8-08-2009.html

14/3/2018

https://www.youtube.com/watch?v=SQHmP0D5hhI

Gate gate paragate parasamgate bodhi svaha-Sunyata Arnold

Voilà que Je vous Avais Parlé,

que Les Ténèbres,

ils ne se déchirent pas,

mais ils avaient été créés,

en but que incorporer

ceux de vous,

qui leur sont propices.

Deva Premal – Chidananda

https://www.youtube.com/watch?v=3ZlOwOEhobo

14/3/2018

Teddy.

Κάθε «τί» ποὺ εἶναι ἀρνητικό, ὀφείλει νὰ παράγει Ντάρμα. ὉΜοίως καὶ καλύτερα, τὸ πᾶν θετικὸ «τί»  ὑποχρεούται, πρωτίστως συνειδητὰ [καὶ ὡς Tchi], νὰ περιΕΛθει εἰς συνειδητῆς ἀσυνείδητης ποίησης Κάρματος, ΕΝΑντι Τοῦ ΠεπρΩΜένου, διὰ τὸ κάθε ἕνα ΔΙΑγον πεπρωμένο, ἐν τῇ λευκῇ σελίδι Τῆς Εἱμαρμένης. Εἰς Τὸ σύμβολο Τοῦ Ταὸ τῆς 7ης ΔΙΑΣτασης, ἐωρακῶς εἴη [ ὁ μεθ' ἠμῶν ἐκ Τῆς κάθε προηγούμενης ΣΥΝΤελείας Κρίσης «Τοῦ», καὶ οὐχὶ ἄνευ Πρωταρχικῆς Ἀκτῖνος (ὅπως καὶ οἱ πλεῖστοι τῶν πολλῶν μεθ’ ὑμῶν) ὁ μόνος ΕΠΙΖήσας {Αἰδὼς ὑμῖν Ἀργεῖοι καὶ Φαρισαῖοι, Οἱ Νόμοι «Τοῦ», καὶ ὑμᾶς πρός ~ Περάσανε }] ὅτι τοῦτο ΕΝΥπάρχΟΝ Ἐστί, πολὺ πρὶν ΣΥΝΑρχίσει Ἡ ΤρΕΧΟΥΣΑ «Τοῦ» Δημιουργία .

Teddy.

7:02

16-3-2018

La légende cherokee des deux loups raconte qu’une bataille continue entre deux forces se produit en nous. C’est un conflit entre notre côté le plus obscur (le loup noir) et cette zone plus lumineuse et noble (le loup blanc). Cette dualité entre le bien et le mal, entre la joie et l’orgueil, la culpabilité et l’humilité définit en grande partie la personne que nous sommes.

Nous avons majoritairement déjà entendu parler de cette histoire. S’il est vrai qu’il existe des doutes sur la véracité de cette histoire par rapport à son origine cherokee, il faut quand même dire qu’il y a certaines références incluses dans la tradition orale qui se transmet chez de petits groupes sociaux Appalaches du sud.

Songez à la façon dont vous devez interagir avec ces forces ennemies qui se trouvent en vous. La manière dont vous agirez déterminera votre vie. Au lieu de tuer l’un des loups, choisissez de les guider tous deux sur le bon chemin.

Il est intéressant de savoir qu’il existe une légère variation argumentaire et que c’est précisément cette touche, cette nuance finale méconnue par certains qui rendent ce récit plus précieux et cette leçon sur la croissance personnelle unique. Nous allons maintenant découvrir tout cela.

La légende cherokee des deux loups: au-delà du conflit des forces internes

Les Cherokee étaient l’un des peuples qui faisaient partie des dénommées “cinq tribus civilisées”. Connus depuis toujours pour leur richesse culturelle, leur lange et leurs traditions, ils constituent sans aucun doute l’une des références natives qui a eu le plus d’impact sur la société occidentale. Beaucoup de leurs histoires nous ont été transmises, ainsi que leurs pratiques rituelles ou leur mysticisme. Tout cela a été repris dans des livres très intéressants comme Cherokee clans du professeur Panther-Yates.

Ainsi, au milieu de cet immense héritage, l’une des traces les plus transcendantes dans le monde des réseaux sociaux a été la légende cherokee des deux loups. Le récit s’articule comme une leçon de sagesse d’un vieil homme à son petit-fils. Cet homme lui explique qu’au fond de lui, et dans le cœur de tous les hommes, une bataille terrible se déroule tous les jours entre deux loups.

Ces deux animaux symbolisent deux forces opposées. L’un est le mal, indique le vieil homme à son petit-fils. Il s’agit de la colère, de l’envie, de l’avarice, de l’arrogance et même de la tristesse, du sentiment d’infériorité et de l’ego. L’autre force représente la bonté, la joie, l’amour, l’espoir, la sérénité, l’humilité, la compassion et, bien évidemment, la paix.

Quand le jeune cherokee demande à son grand-père quel loup va gagner la bataille, dans la majorité des récits qui nous sont parvenus, le vieil homme répondra par l’affirmation suivante: celui que tu choisis de nourrir gagnera. Cependant, il existe aussi une autre version qui est peut-être plus intéressante.

Dans cette dernière, le vieux guerrier cherokee indique à l’enfant qu’en réalité, les deux loups doivent gagner car cette bataille n’est pas un jeu de forces mais un jeu d’équilibre. Il faut nourrir les deux loups parce que les deux en ont besoin, nous devons être capables de les guider tous deux sur le bon chemin…

Ne nourrissez pas qu’un loup : les deux doivent être pris en considération

Il y a des moments dans notre cycle vital où nous avons la très nette sensation d’être dans une montagne russe. Tout est composé de montées et de descentes, d’instants où nous profitons d’une chance incommensurable et de moments où, presque sans savoir pourquoi, nous sommes touchés par l’adversité, la tristesse, la rage et le désespoir.

La vie peut être gaie ou triste, bienveillante ou brutale, l’être humain tisse de complexes histoires d’amour et de haine, de sérénité et de pertes, en étant conscient que, effectivement, à l’intérieur de lui, il y a toujours deux forces opposées qu’il ne sait pas très bien contrôler et qui se livrent des batailles féroces.

Ainsi, la légende cherokee des deux loups nous explique qu’il ne s’agit pas de nourrir un seul loup et de laisser l’autre mourir de faim. L’être humain est l’essence même du yin et du yang, de cette dualité qui, au lieu d’écarter une partie, de l’éliminer ou de la mettre dans un coin obscur, doit être prise en compte, être mise en avant et être contrôlée pour être vécue en équilibre.

Le vieux guerrier indique à son petit-fils que s’il choisit de ne s’occuper que du loup blanc, le loup noir se dissimulera dans chaque coin pour l’attaquer quand il le sentira faible ou vulnérable. Qui plus est, la légende cherokee des deux loups nous indique que nous ne devons pas mépriser cet animal au pelage obscur comme la nuit, au regard igné et au dos hérissé.

Car que nous le croyions ou non, le loup noir a aussi beaucoup de qualités : de la détermination, de la ténacité, du courage, des pensées stratégiques… On retrouve en lui des vertus que le loup blanc ne possède pas. Il faut donc les nourrir tous les deux pour tirer le meilleur parti de leur nature, pour renforcer leur meilleure version, pour identifier leurs besoins et pour les habituer à cohabiter en harmonie.

Par conséquent, ne laissons pas nos peurs mourir de faim: il vaudra toujours mieux les reconnaître, les comprendre et les transformer. N’affamons pas non plus notre rage, notre dépit ou notre tristesse. Rapprochons-nous de ces réalités internes sans les acculer pour les examiner et pour savoir ce qu’elles veulent nous dire. Elles peuvent nous offrir de précieuses leçons pour être meilleurs de jour en jour.

Comme nous pouvons l’observer, la légende cherokee des deux loups nous apporte une précieuse leçon d’apprentissage sur l’équilibre et la gestion émotionnelle. Un tel enseignement signale qu’une répartition intelligente des forces et des aliments entre les deux loups est un facteur très important pour notre qualité de vie.

https://nospensees.fr/la-legende-cherokee-des-deux-loups-ou-nos-forces-interieures/