« Ὅταν βρεῖς τὸν δρόμο,
ἄλλοι θὰ βροῦν ἐσένα,
καθὼς περνοῦν,
κάτι θὰ τοὺς τραβήξει
στὴν πόρτα σου.»
« Ὁ δρόμος ποῦ δὲν ἀκούγεται,
θὰ ἀντηχήσει στὴ φωνή σου.
Ὁ δρόμος ποῦ δὲν φαίνεται,
θὰ καθρεφτίζεται στὰ μάτια σου »
ΛΑΟ ΤΣΕ.
Νὰ ρωτήσει ὁ δυνάμενος ἀνάμεσά σας
πότε ἔγραψα τὰ περισσότερα
ἀπὸ τὰ λιγότερα τῶν ὅλων παραπάνω στίχων...
διὰ νὰ πάρει μιὰ ἀπάντηση στὸ χρόνο,
ἀλλὰ νὰ κρύψει ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο,
εἰς τὸν ὁποῖον ἀπευθύνθηκε,
ὅτι ὁ τρόπος εἶχε φωλιάσει
καὶ σὲ ἄλλες καρδιὲς πολύ,
πρὶν γράψω τὰ λίγα ποῦ ἔγραψα.
Νὰ ρωτήσει ὁ ἴδιος ἄνθρωπος,
διὰ ἄλλους δύο δρόμους...
καὶ νὰ μείνει ἔκπληκτος
στῆς ἀγραμματοσύνης τοῦ τὰ ὅρια,
διότι ρωτᾷ μὲ εἰλικρίνεια μόνο αὐτός,
ποῦ θὰ ἤθελε νὰ ξέρει,
στὸ ἐλάχιστο τοῦ ὅλου τὴν αὐγή.
Ἶνα πάρει μία ἀπάντηση,
ποῦ νὰ φωτίσει τὸν οὐρανὸ
τῆς καρδιᾶς του, μὲ τὸ ἴδιο ρῆμα,
ἀλλὰ μὲ τὴν ἴδια ὄψη.
Καὶ νὰ στὴ στροφὴ τοῦ δρόμου,
ποῦ δὲν δείχνω, φάνηκε ἡ αὐγή,
διότι τότε θὰ ἤμουν, ἡ αὐταπάτη
τοῦ δῆθεν δικοῦ μου δρόμου,
ὅταν δικό μου, ποτὲ δὲν ὑπῆρξε
τὸ παραμικρὸ ἐλάχιστο,
τότε, πῶς θέλετε,
ἢ φαντάζεστε ἄκομα, ὡς ὅ,τι ἤμουν,
ὅτι θὰ εἶχα τὸ μέγιστο ;
Καὶ «Θὰ Δώσει !» «ΕΚΕΙΝΟΣ !»
τὴν ἀπαντήση, ΟΠΩΣ,
καὶ ΩΣ ἐπειδὴ «Ἤθελε !» !
Ὁ δρόμος μέ τις στροφὲς
ἔγινε ΕΥΘεῖα Εὐθεῖα.
Λάο Τσέ.
10 9 2017